ترک کردن

آدم ها معمولا محیط رو ترک نمیکنن.

شهر رو ترک نمیکنن.

کشور رو ترک نمیکنن. 

خیلی وقت‌ها ما آدم ها،

آدم های یک محیط،

آدم های یک شهر،

آدم های یک کشور رو ترک میکنیم. 

تجربه نوشت (۴۲)

تلاش برای خوب کردن حال کسی، تا زمانی که خودش نخواد، با یه احتمال خیلی زیاد، کار بی‌فایده‌ای هست.

نور، امید، عشق،دوستی...چیزهایی هستن که نمیشه به زور به کسی تزریق کرد. 

با یکی که ناشاد هست بگردی، یهو نه تنها نمیتونی اون رو شاد کنی، یهو ناشادی هاش به دست و پای ذهن تو هم میپیچه. 

انبار شدن تدریجی دل شکستن‌ها

کمک کردن به آدم‌ها در شرایط سخت، وقتی همراه با احترام، عزت، مهربونی و اخلاق خوب نباشه، میدونی تهش چی میشه؟

فقط به خاطر اینکه، با یه حساب دو دو تا چهار تا، بهت احتیاج دارن باهات کنار میان و در مقابل توهین‌هایی که کردی سکوت میکنن و جوابت رو نمیدن. به محض اینکه اون نیاز مرتفع بشه و به تنهایی از پس خودشون بربیان، مخالفت هاشون رو میبینی. ادم حساب نکردن هاشون رو میبینی. جواب دادن هاشون رو میبینی. در واقع تو چیز جدیدی نمیبینی. چیزهایی رو میبینی که از قبل وجود داشتن. از قبل در حال انبار شدن در ذهن، روح و قلب اون ادم بودن. فقط جلو چشمای تو نبودن. وگرنه وجود داشتن.